es mai aisit de copiar que non pas de s’inventar.

 

 

 

es más fácil copiar que inventarse / é máis doado copiar que inventarse

encore un effort l’artiste !

 

 

 

farina de peñiscola a lescura

codomièr es un enfarinat, e lo jaumes privat es lo pus grand de totes los enfarinats :

 retrach de jaumes l’enfarinat per K.O.P. (F12550 MARTRIN)

-fotografia sus Kodachrome 25-

esquicha limona

Ni per ensajar amb de chuc de limona abans l’acte, se daissan prendre. ‘Quò’s pas aisit de destriar a cada còp l’ulceracion.

Nikos G. Pentzikis (Lo joine òme la mòrt e la resurreccion)

iaort amb òs

pera

το μάτι / l’uèlh

espalion, 3 avril 1946

                         

                

Ils sont des millions de par toute la terre qui prennent ce qu’ils appellent l’esprit de la douleur des autres pour se donner à eux une conscience, un moi, une âme, une durée. Les combattre est une immense entreprise et il y faut une petite armée.

Antonin Artaud

                      

                                                           

quicòmres

te cercas dins lo dedins de tu e i siás pas, çò que veses es pas plan digne, e fugisses amb elegança. escupisses.

dins lo fons ton rebat te fa paur, e el tanben pren paur.

l’èime de ton potz es lagremas, e te ploras.

de còps se demanda s’as d’uèlhs e d’aurelhas, per de que ton refùs de tu t’encèga, te rend sord, e comprenes pas. es per que te vòls pas véser ni ausir. te vòls pas tu, e vòls pas los altres. cap d’altre digne.

ni de tu.

ton cotèl de doas mèlas, elegança e dignitat, n’en masèlas qual te vei. coma un pòrc.

tot es plan atal. tot a la siá plaça, potz e rebat. e lo cotèl. e lo pòrc e la sang sul cotèl.

as  set. e sèt còps set. e beves las tiás lagremas. e las tiás lagremas an set, set de tu, e te fugisses, amb l’elegança ultima.

dins lo dedins de ton tu i a cap rebat, ni mai lo tieu, l’as escafat d’una paraula que comprenias pas.

ton tu çaquelà es ton dedins, e lo tieu defòra i es de pel dintre. comprenes pas e te fa mal. fugisses. e l’escupit demòra. elegant e digne.

vòls pas véser la tiá paur e la tiá paur te fa paur. aquò’s paur del tieu dedins e de son rebat. e lo rebat l’escampas d’un mot, es alara que comprenes que tanben siás rebat e miralh del rebat. e que se l’un es pas l’altre, siás pas tanpauc sens l’altre.

alara te desmantèlas la pèl. e l’altre te crida.

 

sens títol

d’atènas a atènas sens passar per d’itacas

de mar a mar, montanhas e puèches, asclas e acrinas. fendasclas. pas res mai qu’aquel pas cap de draussas. a se desenfialar lo si. e pas de sirèna.

a l’escura davalèrem al pòrt. lo batèu èra partit, ja, cap a la primalba. montèrem a l’Acropòlis, la d’aquel aicí. solelh sus las pèiras. de serps çai lisavan per las èrbas. me sièguèri sus un ròc talhat, per l’arcat de la pòrta bèla, en bas, la mar, a bèlas nafras.

la mar aval, un gorg plond, los paluns, la sal, e cap de sirèna. cap d’itacas.

tornar puèi, entre mar e mars, totjorn, sèrres e acrinas, per l’ascla del si. a d’altras pèiras, d’altras velhas. amb la ramada que crama.

e lo vuèg, pel cèl.

de l’escura a atènas en passar per tolosa -talhada-

partiguèrem a l’escura. a cap de camin lo panèl clinat i es pas pus. qualque vesin amb lo tractur l’aurà trucat, penjava de tròp. l’an escampat. e en fàcia, a drecha, i a l’espaurugal estavanit. manjat pel temps, la nèu, las pluèjas e lo gel. per l’autan, la bufada. bufada de temps desapariat, destrantalhat. demòra pas qu’un bocin de cencha, una bocla de fèrre e un trocet de petàs blau. e l’aura bassa bufa. mena l’aurassa, la nivolada, lo tròn. l’espauruc.

s’es demesit l’espavental. e los fials amb el. pas qu’un bocin de fèrre a mirgalhar l’absencia. e la clèda barbelada. fials d’aram. de nafras e l’espauruc, tot atrocelat, coma d’uèlhs cremats de gibre. tot talhat de pèrdas, amb l’hangar qu’an plantat pel mièg de l’agach. l’aeropòrt de l’estrada çò dison. e las brancas dels noguièrs pel sòl. lo tròn que monta. e riucròs aval, la bronzor, viaur confle d’aiga. passar lo riu. encara, passar. lo pont e los diables. d’un aicímai a l’altre.

a Tolosa lo cat qu’alisi e que ronrona.

Atènas, l’Acropòlis, a pas cambiat de plaça. pels camps de l’aicí encara craman la ramada. e l’espaurugal, dins l’agach mieu. la demesida, amb l’aura bassa que monta pels olius.
lo buf de las pèiras, a desalenar.

d’atènas a l’escura en passar per tolosa -talhon-

Atènas, l’Acropòlis, dison qu’a pas cambiat de plaça. pels camps de l’aicí craman la ramada.

a Tolosa, lo trin.

arribarem a l’escura. e a cap de camin, a l’esquèrra, l’espavental.
braces espandits de fials desapariats, de luènh sembla los tremalhs dels pòrts de las illas. penja e lo cap li dòl. a ran, cordèlas nosadas s’ajaçan, amb de claus aplantats pels pals. i a pus res pus a far fugir de lai, ça que là, d’aquelas doas alas de fials desfialats, bèl temps i a que los aures donan pas mai frucha.
plantat en fàcia del panel que penja a perdut los uèlhs. entre pluèja e solelh, e la nèu dels iverns, s’es demesit, coma nos demesissem. nóses, noguièrs, nívols e garrics. e l’èime. saique ara auràn abladat lo camp d’a costat, e a la clèda demorarà qualque fial, encara, dins l’aura.
a bèls talhs, long del camin, l’espauruc.
que tornar far juntar. tot s’estira dins l’elipsa de la mementa. e de lanç, quand tornarai, sul camin, las alas se desplegaràn, fials d’alas, a plena aura, a plena autan. un fissal
a talhadas.

e cossí tornar fialar.

la desencanta : istòria

[a]

èra lo temps de las cimbalas, de fuèlhas d’aur batudas coma campanas. e de pèiras te rajavan d’un uèlh l’altre, coma d’aiga. èra lo temps dels claus, dels esquiçals. l’aura, ça que là, te secava lagrèmas e paraulas. un bèl desèrt. e d’armadas se passejavan entre las nafraduras, pel roge de la tiá sang. venguèt lo temps de las parets, dels traucs pel mièg de las oras ont passan d’abelhas. e aquí escrivián, sus las tauletas de lor carn, aquela cera tròp fonduda, e que pud. escrivián coma moscas, sus la pèl, cantarèlas d’aucèls, refranhs e chifras, dessenhs de monedas, de carns tròp caras. puèi vendián lo silenci al pretz de la paraula.

d’imatges bolegavan dins de bóstias.

l'agach